هر چیز که خدا بخواهد

سلام عزیزانم

من رفتم خدمت نامقدس و وقت تلف کنی سربازی ...

راهی به جز رفتن نیست!!!

پس تا پایانش خدانگهدار ...

استاد دانشگاه با این سوال ها شاگردانش را به يك چالش ذهنی کشاند !!!...

آیا خدا هر چیزی که وجود دارد را خلق کرد؟

شاگردی با قاطعیت پاسخ داد:"بله او خلق کرد"

استاد پرسید: "آیا خدا همه چیز را خلق کرد؟"

شاگرد پاسخ داد: "بله, آقا"

استاد گفت: "اگر خدا همه چیز را خلق کرد, پس او شیطان را نیز خلق کرد. چون شیطان نیز وجود دارد و مطابق قانون که کردار ما نمایانگر صفات ماست , خدا نیز شیطان است"

شاگرد آرام نشست و پاسخی نداد. استاد با رضایت از خودش خیال کرد بار دیگر توانسته بحثی را به ميان بكشد كه كسي قادر به تكذيب آن نيست ...!!!

شاگرد دیگری دستش را بلند کرد و گفت: "استاد میتوانم از شما سوالی بپرسم؟"

استاد پاسخ داد: "البته"

شاگرد ایستاد و پرسید: "استاد, سرما وجود دارد؟"

استاد پاسخ داد: "این چه سوالی است البته که وجود دارد. آیا تا کنون حسش نکرده ای؟ "

شاگردان به سوال مرد جوان خندیدند.

مرد جوان گفت: "در واقع آقا, سرما وجود ندارد. مطابق قانون فیزیک چیزی که ما از آن به سرما یاد می کنیم در حقیقت نبودن گرماست. هر موجود یا شی را میتوان مطالعه و آزمایش کرد وقتیکه انرژی داشته باشد یا آنرا انتقال دهد. و گرما چیزی است که باعث میشود بدن یا هر شی انرژی را انتقال دهد یا آنرا دارا باشد. صفر مطلق (460- F) نبود کامل گرماست. تمام مواد در این درجه بدون حیات و بازده میشوند. سرما وجود ندارد. این کلمه را بشر برای اینکه از نبودن گرما توصیفی داشته باشد خلق کرد." شاگرد ادامه داد: "استاد تاریکی وجود دارد؟"

استاد پاسخ داد: "البته که وجود دارد"

شاگرد گفت: "دوباره اشتباه کردید آقا! تاریکي هم وجود ندارد. تاریکی در حقیقت نبودن نور است. نور چیزی است که میتوان آنرا مطالعه و آزمایش کرد. اما تاریکی را نمیتوان. در واقع با استفاده از قانون نیوتن میتوان نور را به رنگهای مختلف شکست و طول موج هر رنگ را جداگانه مطالعه کرد. اما شما نمی توانید تاریکی را اندازه بگیرید. یک پرتو بسیار کوچک نور دنیایی از تاریکی را می شکند و آنرا روشن می سازد. شما چطور می توانید تعیین کنید که یک فضای به خصوص چه میزان تاریکی دارد؟ تنها کاری که می کنید این است که میزان وجود نور را در آن فضا اندازه بگیرید. درست است؟ تاریکی واژه ای است که بشر برای توصیف زمانی که نور وجود ندارد بکار ببرد."

در آخر مرد جوان از استاد پرسید: "آقا، شیطان وجود دارد؟"

زیاد مطمئن نبود. استاد پاسخ داد: "البته همانطور که قبلا هم گفتم. ما او را هر روز می بینیم. او هر روز در مثال هایی از رفتارهای غیر انسانی بشر به همنوع خود دیده میشود. او در جنایتها و خشونت های بی شماری که در سراسر دنیا اتفاق می افتد وجود دارد. اینها نمایانگر هیچ چیزی به جز شیطان نیست."

و آن شاگرد پاسخ داد: شیطان وجود ندارد آقا. یا حداقل در نوع خود وجود ندارد. شیطان را به سادگی میتوان نبود خدا دانست. درست مثل تاریکی و سرما. کلمه ای که بشر خلق کرد تا توصیفی از نبود خدا داشته باشد. خدا شیطان را خلق نکرد. شیطان نتیجه آن چیزی است که وقتی بشر عشق به خدا را در قلب خودش حاضر نبیند. مثل سرما که وقتی اثری از گرما نیست خود به خود می آید و تاریکي که در نبود نور می آید.
  

نام مرد جوان يا آن شاگرد تيز هوش كسي نبود جز ،           آلبرت انیشتن ...

با عرض سلام خدمت دوستان عزیزم
                           پوزش منو بابت غیبت طولانیم بپذیرین

با طرح این سوال آغاز می کنم :

به نظر شما عزیزان ما قبل از این زندگی ، در همین دنیا در گذشته زندگی کردیم؟
یعنی آیا ما در گذشته یکبار یا چندین بار در شخصیتهای مختلف و جاهای مختلف زندگی کردیم؟
طوری که خودمون ازش بی خبر باشیم؟
و شاید هم زندگی گذشتمون در زندگی فعلیمون تاثیر بذاره ....!!!!
و آیا باز هم ممکنه در آینده (بعد از مرگ) توی قالبی دیگه به زندگی ادامه بدیم ....؟؟؟
منتظر نظرات زیباتون هستم ، یاران همیشه همراه ....

مشکلات تماميت ندارد ...
اين ما هستيم که بايد تماميت خود را بدست بياوريم و پايداري کنيم!

تمامي هستي به تو منتهي مي شود ...

و تو بايد به خداي هستي منتهي شوي!

• من همينم که هستم!!!!!

• همه همين جورند!!!!!

از زندگى بهتر ، چيزى است كه اگر آن را از دست دهى از زندگى بيزار مى شوى! و بدتر از مرگ چيزى است كه هرگاه بر تو نازل گردد از مرگ استقبال مى كنى!

بدان كه از ديدگاه پروردگار بيرون نخواهى رفت.

اكنون ببين چگونه خواهى بود؟

بسيارى از مردم بنده دنيا هستند و دين تنها بر زبان آنهاست ، مادامى كه زندگى آنان در پرتو دين و روبراه است از آن حمايت مى كنند; ولى آن روز كه با حوادث سختى آزموده شوند، دينداران اندكند!

ما يک باغچه ی کوچک داريم که توی آن يک درخت انار است.

هر روز نگاهش می کنم و به او فکر می کنم.

به ريشه هايش فکر می کنم که تا کجا ها رفته و چه کار می کند؟

فکر می کنم درخت برای بزرگ شدنش درد می کشد؟

هر وقت برگ هايش می ريزد، توی دلم می گويم : ديگر تمام شد، مرد

اما هرسال خدايا! دوباره برگ های تازه به درخت انارمان می دهی و جوانه توی دست هايش می گذاری. شب می خوابم و صبح می بينم گل داده است. گلهای قرمز قرمز.

ذوق می کنم و می گويم : خدايا تو معرکه ای !

گلهای قرمز، که انار می شود، من همينطور می مانم که آخر چطوری؟

خدايا! آخر تو چطوری از هيچ چيز ، همه چيز درست می کنی؟

کنار باغچه می نشينم، يک مشت خاک برمی دارم و می گويم: آخر قرمزی انار از کجای اين خاک در می آيد؟ شيرينی و قيافه ی قشنگش از کجا؟          يک خاک و اين همه رنگ، اين همه بو ، اين همه طعم!؟

خدايا ! به يادت می افتم، حتی با ديدن دانه های سرخ انار ...

بار ديگر چشم باز کن و نگاه کن

خيلی وقتها خدا آدم را دعوت می کند به نگاه کردن. ولی حيف که ما آدم ها، خوب نگاه کردن را بلد نيستيم. ما ذوق زده نمی شويم.تعجب نمی کنيم و اصلا حواسمان نيست که خدا همين جاهاست. توی همين باغچه ، لای همين ابرها، روی همين ثانيه ها. چشم های ما به همه چيز عادت کرده اند

به همه چيز ........... 

تو چی؟ تو چه جوری نگاه می کنی؟ تا حالا شده که با ديدن چيزی، مثلا

يک درخت، يک پرنده يا يک منظره، آنقدر تعجب کنی يا لذت ببری که بگويی:

خدا تو واقعا فوق العاده ای !

دنیا دیوار های بلند دارد و درهای بسته که دور تا دور زندگی را گرفته اند نمی شود از دیوارهای دنیا بالا رفت.نمی شود سرک کشید و آن طرفش را دید. اما همیشه نسیمی از آن طرف دیوار کنجکاوی آدم را قلقلک می دهد .

کاش این دیوارها پنجره داشت و کاش می شد گاهی به آن طرف نگاه کرد. شاید هم پنجره ای هست و من نمی بینم. شاید هم پنجره اش زیادی بالاست و قد من نمی رسد با این دیوارها چه  می شود کرد؟ 

می شود از دیوارها فاصله گرفت و قاطی زندگی شد و می شود اصلا فراموش کرد که دیواری هست و شاید می شود تیشه ای برداشت و کند و کند ... شاید دریچه ای، شاید شکافی، شاید روزنی ....

همیشه دلم می خواست روی این دیوار سوراخی درست کنم. حتی به قدر یک سر سوزن، برای رد شدن نور،برای عبور عطر و نسیم،برای ... بگذریم. گاهی ساعتها پشت این دیوار می نشینم  و گوشم را می چسبانم به آن و فکر می کنم؛ اگر همه چیز ساکت باشد می توانم صدای باریدن روشنایی را از آن طرف بشنوم. اما هیچ وقت، همه چیز ساکت نیست و همیشه چیزی هست که صدای روشنایی را خط خطی کند .

دیوارهای دنیا بلند است، و من گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار. مثل بچه ی بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت به خانه ی همسایه می اندازد.به امید آنکه شاید در آن خانه باز شود. گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار :

(آن طرف ، حیاط خانه ی خداست)

و آن وقت هی در می زنم، در میزنم، و میگویم: "دلم افتاده توی حیاط شما.می شود دلم را پس بدهید ..." کسی جوابم را       نمی دهد،کسی در را برایم باز نمی کند. اما همیشه، دستی، دلم را می اندازد آن طرف دیوار .همین. و من این بازی را دوست دارم. همین که دلم پرت می شود آن طرف دیوار ... آنقدر دلم را پرت     می کنم تا خسته شوند، تا دیگر دلم را پس ندهند. تا در را باز کنند و بگویند: بیا خودت دلت را بردار و برو. آن وقت من می روم و دیگر  بر نمی گردم .....

خدايا : به هر که ميوه ی سنگين عشق می دهی،شاخه ی وجودش را می شکنی. تو خود مرهم شاخه های شکسته باش .

ای خدا : ای انيس تنهايان! مونسمان باش و ای پناه بی پناهان! پناهگاهمان شو .

خداوندا : ما مدعيان دروغين انتظار هستيم. حرف از چشم انتظاری محبوب می زنيم .

اما به اندازه ی ساده ترين دوستانمان هم گوش به زنگ آمدنش نيستيم. الفبای انتظار را به ما بياموز و لذت انتظار را به ما بچشان .

خدايا : بر ما بی چشم و رويان نمک نشناس رحم کن! در اين خانه ی جهان که ميهمانيم چشم از صاحبخانه گرفته ايم و به سفره ی غذا دوخته ايم. ولی نعمتمان را به ما بشناسان

خدايا : نگاهمان را آنچنان به دنيا خيره مکن که چشم ديدن دين را نداشته باشيم .

خداوندا :  به هنرمندان ما دين و درد و درايت و به هنرجويان ما رشد و بلوغ و فراست و به نويسندگان ما عمق و غيرت و عزت عنايت بفرما

بهترین زندگی ، آن نیست که تو در کنار نعمت و قدرت

و یا بهره مند از عنایت های حق و حضور او باشی .

زندگی تمام ، زندگی کسی است که زاینده است

و سازنده و دیگران از وجود آن بهره مند هستند .

دل آدمی ، خیلی بزرگتر از این زندگی است

             و این راز تنهایی اوست ...

در تاریکی چشمانت را جستم

در تاریکی چشمهایت را یافتم

و شبم پر ستاره شد.

تو را صدا کردم

در تاریکترین شبها،دلم صدایت کرد

و تو با طنین صدایم به سوی من آمدی.

با دست هایت برای دستهایم آواز خواندی

برای چشمهایم با چشم هایت

برای لبهایم با لبهایت

با تنت برای تنم آواز خواندی

من با چشمها و صدایت

انس گرفتم

چیزی در من فرو کش کرد

چیزی در من شکفت

من دوباره در گهواره ی کودکی خویش به خواب رفتم

و لبخند آن زمانیم را

باز یافتم !

در من شک لانه کرده بود

دستهای تو چون چشمه ای به سوی من جاری شد

و من تازه شدم من یقین کردم

یقین را چون عروسکی در آغوش گرفتم

و در گهواره ی سالهای نخستین به خواب رفتم

در دامانت که گهواره ی رویا هایم بود

و لبخند آن زمانی ،به لبهایم برگشت

با تنت برای تنم لالا گفتی

چشم های تو با من بود

و من چشم هایم را بستم

چرا که دستهای تو اطمینان بخش بود

بدی ،تاریکی ست

شبها جنایتکارند

ای دلاویز من ای یقین!من با بدی قهرم

و ترا بسان روزی بزرگ 

آواز می خوانم.

صدایت می زنم .گوش بده قلبم صدایت می زند

شب گرداگردم حصار کشیده است

و من به تو نگاه  می کنم،

از پنجره های دلم به ستاره هایت نگاه می کنم

چرا که هر ستاره آفتابی است

من آفتاب را باور دارم

من دریا را باور دارم

و چشم های تو سرچشمه دریاهاست

انسان سرچشمه  ی دریاهاست!!!

مقصد رسیدن نیست.

رفتن رهیدن نیست.

رفتن، به هر بیراهه رفتن، هرز گردیدن،

چون چرخ چرخیدن

نفس تحرک! خواهش کور زمان ماست

گام نهایی در نهان ماست

بعد از رسیدن ها

گامی دگر باقی ست.

بگذار خاموش بمانم

 شاید این اتفاق بهتر است ...!

" دل من شاید آن قطاریست که به مقصد خدا می رود "

    خدایا به من قدرت پذیرش بده .

براي رسيدن به چيزی كه تا به حال نداشتی
 

بايد كسی باشی كه تا به حال نبودی ...

آن روزی که چاروق هایم را به پا کردم

تو به من آموختی که از رنج هایم مرکب بسازم

و با سختی،راحت باشم

تو در من چشم گشودی

تو در سینه ام وسعتی آوردی

که رنجهای بزرگ را،بارها تحقیر کرده ام

تو مرا با شاید با فردا با پایان شب فریب ندادی

چگونه می توانم تو را ستایش کنم؟

نمی دانم در دل خاموشم چه آتشی افروختی

نمی دانم در شبستان سینه ام چه قندیلی آویختی

نمی دانم چگونه مرا از معبر لحظه ها گذر دادی

ولی می دانم بت هایی را که تا دیروز،در هزار لای دلم نگاه می داشتم

امروز با نگاه تو،با دست تو مشکنم

آدمهایی که آسمان آبی غرور من بودند

امروز حتی یادشان بر سینه ام سنگینی می کند

چقدر شیرین بود آن دیدار

تو مرا با ترازویی دیگر سنجیدی

تو وسعت سهمگین دلم را نشان دادی

آن شب با آتش سرکش تو،به جشن تبخیر،به جشن آزادی رسیدم

آن شب حصارها را به شهادت احساس کردم

امروز من شوریده به وسعت ایمان آوردم

می بینی چگونه پوسته ی محبوب خود را می شکنم

و حیاتی دیگر و روزی دیگر را می خواهم

می بینی بر دیوارها شوریده ام

من خودم را باور کرده ام

من جام عشق را نوشیده ام

می بینی من مست مستم

چگونه می توانم تو را ستایش کنم؟

بالهای آگاهی من

برای آن که یک سنگ فسیل شود...
قرن‌ها باید بیایند و بروند...
دریاها باید پر و خالی بشوند...
آبشارها باید بلند و کوتاه بشوند...
حتی ممکن است مردم دنیاهم بارهاعوض شوند...
هی!
گول سنگ‌ها را نخوری!
گول خوشبختی سنگ‌ها را نخوری!
برای فسیل شدن تو...
یک خستگی کافی است!

دو خدا وجود دارد : خدایی که استادانمان به ما آموختند و خدایی که به ما می آموزد ، خدایی که مردم همیشه درباره اش سخن می گویند و خدایی که با ما سخن می گوید ، خدایی که آموخته ایم از او بترسیم و خدایی که با ما از مهر می گوید .

دو خدا وجود دارد : خدایی که آن بالاست و خدایی که در زندگی روزمره مشارکت دارد ، خدایی که ما را مواخذه می کند و خدایی که قصورات ما را می بخشاید ، خدایی که ما را به آتش دوزخ تهدید می کند و خدایی که بهترین راه را نشان می دهد .

 دو خدا وجود دارد : خدایی که ما را زیر بار گناهانمان خرد می کند و خدایی که ما را با عشق می رهاند ... 

(با تشکر از بردیا)

خدایا

کاشکی همه میدونستن که عشق به تو

 آخرشه

خدايا با من قهري ...!!!
بنده ي من نماز شب بخوان که يازده رکعت است ...
- خدايا! خستـه ام، نمـيتوانم نيمه شب يازده رکعت بخوانم!
-  بنده ي من! قبل از خواب اين سه رکعت را بخوان ...
- خدايا! سه رکعت زياد است!
- بنده ي من! قبل از خواب وضو بگير و رو به آسمان کن و منو صدا بزن ...
- خدايا! من در رختخواب هستم و اگر بلند شوم، خواب از سرم مي پرد!
- بنده ي من! همان جا که دراز کشيده اي تيمم کن و بگو يا الله ...
- خدايا! هوا سرد است و نمـيتوانم دستانم را از زير پتو بيرون بياورم!
- بنده ي من! در دلت بگو يا الله، ما نماز شب برايت حساب ميکنيم .....

بنده اعتنايي نميکند و مـيخوابد .....
- ملائکه ي من! ببينيد من اين قدر ساده گرفته ام، اما بنده ي من خوابيده است. چيزي به اذان صبح نمانده است، او را بيدار کنيد، دلم برايش تنگ شده است، امشب با من حرف نزده است ...
- خداوندا! دو بار او را بيدار کرديم، اما باز هم خوابيد ...
- ملائکه ي من! در گوشش بگوييد پروردگارت، منتظر توست ...
- پروردگارا! باز هم بيدار نمـيشود!
اذان صبح را مـيگويند، هنگام طلوع آفتاب است ...
- اي بنده! بيدار شو، نماز صبحت قضا مـيشود ...
خورشيد از مشرق سر برمـي آورد. خداوند رويش را برمـيگرداند.
ملائکه ي من! آيا حق ندارم که با اين بنده قهر کنم؟
واي نه ... !
خداي مهربونم..... با منم قهري.....؟؟!
ولي باز هم خدا من رو مي بخشد
و باز هم ... !

امروز صبح که از خواب بيدار شدي ، نگاهت مي کردم؛ و اميدوار بودم که با
 
من حرف بزني ، حتي براي چند کلمه ، نظرم را بپرسي يا براي اتفاق
 
خوبي که ديروز در زندگي ات افتاد ، از من تشکر کني. اما متوجه شدم که
 
خيلي مشغولي ، مشغول انتخاب لباسي که مي خواستي بپوشي.
 
وقتي داشتي اين طرف و آن طرف مي دويدي تا حاضر شوي فکر میکردم 
 
  چند دقيقه اي وقت داري که بايستي و به من بگويي: سلام؛ اما
 
تو خيلي مشغول بودي. يک بار مجبور شدي منتظر بشوي و براي مدت يک
 
ربع کاري نداشتي جز آنکه روي يک صندلي بنشيني. بعد ديدمت
 
که از جا پريدي. خيال کردم مي خواهي با من صحبت کني؛ اما به طرف
 
تلفن دويدي و در عوض به دوستت تلفن کردي تا از آخرين شايعات 
 
با خبر شوي. تمام روز با صبوري منتظر بودم. با اونهمه کارهاي مختلف
 
گمان ميکنم که اصلا وقت نداشتي با من حرف بزني. متوجه شدم
 
قبل از نهار هی دور و برت را نگاه مي کني ، شايد چون خجالت
 
مي کشيدي که با من حرف بزني ، سرت را به سوي من خم کردي. 
 
تو به خانه رفتي و به نظر مي رسيد که هنوز خيلي کارها براي انجام دادن داری.
 
  بعد از انجام دادن چند کار،تلويزيون را روشن کردي. نمي دانم
 
تلويزيون را دوست داري يا نه؟ در آن چيزهاي زيادي نشان مي دهند و تو
 
 هر روز مدت زيادي از روزت را جلوي آن مي گذراني؛ در حالي که
 
درباره هيچ چيز فکر نمي کني و فقط از برنامه هايش لذت مي بري ... باز
 
 هم صبورانه انتظارت را کشيدم و تودر حالي که تلويزيون را نگاه
 
مي کردي ، شام خوردي؛ و باز هم با من صحبت نکردي. موقع خواب ... 
 
فکر مي کنم خيلي خسته بودي. بعد از آن که به اعضاء خانواده ات
 
شب به خير گفتي ، به رختخواب رفتي و فورا به خواب رفتي. اشکالي
 
ندارد.احتمالا متوجه نشدي که من هميشه در کنارت هستم و براي کمک به
 
تو آماده ام. من صبورم ، بيش از آنچه تو فکرش را مي کني. حتي دلم 
 
 میخواهد يادت بدهم که تو چطور با ديگران صبور باشي. من آنقدر دوستت دارم
 
که هر روز منتظرت هستم. منتظر يک سر تکان دادن ، دعا ، فکر ،  
 
یا گوشه اي از قلبت که متشکر باشد. خيلي سخت است که يک مکالمه
 
يک طرفه داشته باشي. خوب ، من باز هم منتظرت هستم؛ سراسر پر از
 
 عشق تو ... به اميد آنکه شايد امروزکمي هم به من وقت بدهي.
 
آيا وقت داري که اين را براي کس ديگري هم بفرستي؟ اگر نه،عيبي
 
ندارد ، مي فهمم و هنوز هم دوستت دارم. روز خوبي داشته باشي...
 
 دوست و دوستدارت: خدا

گاهی به تنهايی مي نشينی انگار تنهايی به تو ياد ميدهد چگونه ادامه پيدا کنی . چطور همه چيزهايي را که بايد از خاطر ببری فراموش کنی و دوباره وقتی به آيينه نگاه ميکنی به يک آدمي که تازه متولد شده بخندی وتبريک بگويی.

تنهايی يک فرصت هست آدمهايی که دائما خودشون را در شلوغی شهر و خاطره و حرف و دويدنهای به هر طرف گم ميکنند اين فرصت را از خودشون ميگيرند.

تنهايی يک نشانه است نشانه ای از بلوغ آدمهايی که ميدانند بخش بزرگی از روح آدم هميشه تنهاست.

تنهايی گاهی يک بهانه است بهانه ای برای رهاشدن از روزها و لحظه های تکراری و بی هيچ خاطره ای نو و خوش و شيرين.

تنهايی گاهی هم قاب سکوت آدمی است که خودش را در يک لحظه به ديوار ميخکوب کرده است شايد براي مدتی از زمين خدا آويزان باشه.

تنهايی گاهی برای به ياد آوردن يادهايی است که آدم دوستشون داشته و اينقدر مشغول بوده که کم کم داشته فراموششون ميکرده ..........

هر روز
شيطان
خط هاي ذهن مرا
اشغال مي كند ....
مدام با شماره هاي غلط ، زنگ میزند،‏
آن وقت من اشتباه مي كنم و او
با اشتباه هاي دلم
حال مي كند ....
ديروز يك فرشته به من گفت:
تو گوشي دل خود را
بد گذاشتی
آن وقت ها كه خدا به تو زنگ ميزند
آخر چرا جواب ندادي
چرا بر نداشتي؟!..
يادش به خير
آن روزها
مكالمه با خورشيد
دفترچه هاي ذهن كوچك من را
سرشار خاطره مي كرد
اما امروز پاره است
آن سيم ها
كه دلم را
تا آسمان مخابره مي كرد ....
با من تماس بگير ، خدايا
حتي هزار بار ....
وقتي كه نيستم
لطفا پيام خودت را
روي پيام گير دلم بگذار ....

عشق بورز نه بخاطر ایجاد پیوند بین دو شخص ، عشق بورز همچون گردابی زاینده ، عشق بورز همچون رقصی چنان پرتب و تاب ، با حرکاتی چنان سریع که نتوان دریافت که کدام عاشق و کدام معشوق است ، و رقص ادامه می‌یابد ژرفتر و ژرفتر، رقصنده‌ها محو می‌گردند و تنها رقص باقی می‌ماند.

خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت:

یادت می آید تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم!

زمین و آسمان هر دو برای تو بود اما تو آسمان را ندیدی "

راستی عزیزم، بالهایت را کجا جا گذاشتی ؟

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد"

آن وقت رو به خدا کرد و گریست ......

اگه کوله بارت سنگينه! اگه خيلي تنهايي و همدمي نداري، اگه بيماري و

 دستت خالي! اگه بيکاري و دربه در دنبال کاري! اگه بهت ظلم شده و در

 فشاري، يادت باشه، حتي در تيره ترين شبها، در اوج تاريکي و ظلمت ،

 هميشه ستاره اي هست که چشمش به توست، اون ستاره يه پيغومه، يه

 خبر خوش واسه اونايي که به دنبال نورند. ستاره ها هرگز نمي ميرند، حتي

 اگه تو خواب باشي و اونا رو نبيني